Yine ben.

Bi başımayım. Yalnız hissetmekten bahsetmiyorum. Ciddi ciddi bi başımayım.. Bi başıma olmak da değil sıkıntı; ama evimi özledim ben.. Babamı özledim, Asaf'ı özledim, annemi özledim..

Atışmalarımızı, bakışmalarımızı..

Termostaki suyu yenileme mevzularımızı 

Balkonda bıraktıklarımızın kavgasını özledim.

'Pilavı da sen yap!' çekişmelerimizi, 

'Nane hani? gelmemiş' akşamlarımızı..

Ben ailemi özledim..

Hayat sürmek mi yoksa Yaşamak mı tercihimiz?..

 

Zor bee..

Hayat değilse de

yaşamak çok zor.

Yaşam; 

dalgalı bir denizde balık olmak gibi,

dalgalara rağmen yüzmeyi öğrenmek gibi.

Oltalara takılma olasılı gibi..

Zor ve bi ihtimal..