Suskunluk..

 Kulağımda ha bire aynı tını

Artık şekersiz içmeye başladım kahveyi

Çok düşünüp az konuşuyorum babam gibi

Yok hayır hiçbiri senle alakalı değil

Halin hatrın nasıl diye sordun ondan dedim..

Ruhumda ha bire aynı sızı

Anlaşılmamaktan ötürü anlatamayışlar

Önce haykırışlar 

Sonra yiten ümitler ve

Sessizlikler..

Kmse anlamayacak hissediyorum. Doldum taşıyorum ama yalnızca gözlerimden taşabiliyorum. Sözlerimden taşabilsem gözlerim bunca yorulmaz boğulmazdı belki ama, hayat işte, önce yoruyo, sonra boğuyo..

Ruhum bana seslense tanıyamam, çünkü onca zamandır sesini soluğunu duyamaz oldum. Dinlemeye çalışıyorum ama insanlar o kadar gürültülüler ve o kadar anlayışsızlar ki, ne kendimi duyacak ne de dinleyecek vaziyetteyim..

velhasıl El'veda.