Bilmem ki.

 üzerimde yüzeysel yaşamanın hafifliği var. derinliklerimin ağırlığını kaldıramayacak kırılgan bir bünyeyle ancak bu kadar..

karnım ağrıyo sabahtandır, sızı var üzerimde yüreğimden yayılan. sindiremediklerimin hazımsızlıkları var midemde. şişkinlikleri var bağırsaklarımda. huzursuzluğu var ruhumda. soda içsem geçer mi? çocukken öyle derlerdi ama ağzım gıdıklanıyo diye içemezdim de..

bu süreçte iyi gelen tek şey sudoku çözmek. hiçbir şey düşünmeksizin sayılarla kapışmak ve doğru sayıyı doğru kutuya koyduğunda duyduğum o tatmin oluş.. ne gerek var sayıların yerine insanları koyup sonra onların bendeki yerlerini asla bilememenin verdiği karın ağrılarıyla kıvranmaya. sayılarla aşık atmak çok daha temiz, düz ve basit. teşekkürler.